Door de mand

Laat ik deze blog maar met een bekentenis beginnen: ik ben dat irritante meisje in de collegebanken dat na een tentamen desgevraagd altijd zegt dat ze niet zeker weet of ze het wel gehaald heeft. Vroeger deed ik daar ook graag dramatisch over (sorry, everybody!), inmiddels heb ik geleerd dat ik beter mijn mond kan houden tot de uitslag er is. Want 99,9% van de tijd zit ik er grondig naast met mijn doemdenken. Hoe komt het dan toch dat ik dat doemdenken zo goed in stand weet te houden?  Doorgaan met het lezen van “Door de mand”

Lief klein katertje

“Zo, ben je weer een beetje bijgekomen?” Terwijl ik knik, doe ik mijn zonnebril af om mijn gesprekspartner fatsoenlijk aan te kunnen kijken. Onmiddellijk moet ik mijn ogen dichtknijpen tegen de felle zon. Hup, bril weer op. We maken een beleefd kletspraatje, maar het gesprek gaat een beetje langs me heen. Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen. Waarom rijden de auto’s zo hard hier? En kunnen die vogels ook wat zachter hun longen uit hun lijfjes tjilpen? Het lijkt wel alsof de wereld vandaag he-le-maal ongefilterd binnenkomt. Wat is er toch aan de hand met me?
Dan dringt het tot me door. Oh, ja: dit is de klooster-kater.  Doorgaan met het lezen van “Lief klein katertje”

Lente blues

In de supermarkten is het al maanden niet meer te missen en als predikant-in-opleiding kun je er ook moeilijk om heen: het is Pasen, inmiddels geweest. Door een tijd van stilte en lijden heen naar opstanding en hoop. En ook de natuur werkt vrolijk mee: overal vind je sporen van lente, lammetjes, leven… Van mij mag het nog wel eventjes winter blijven.  Doorgaan met het lezen van “Lente blues”

Leren verliezen

Het is nog donker als de wekker gaat. 6:00, zeggen de oplichtende cijfers mij. Buiten kwetteren de vogels al vrolijk, een stuk fitter dan ik me op dit moment voel. Maandagmorgen, waarom moet het zo vroeg? Ik trek de dekens nog even stevig om me heen. Net als ik weer lekker wegdoezel, schiet me te binnen: ik moet over een uur in de kerk zijn. En het is niet eens zondag…
Doorgaan met het lezen van “Leren verliezen”

Let op: bijwerkingen

Als je een doosje paracetamol koopt of van de arts medicijnen voorgeschreven krijgt, krijg je er meestal ook een heel boekwerk bij: de bijsluiter. Daarin kun je precies lezen hoe je het medicijn moet gebruiken, wat er eigenlijk in zit en welke bijwerkingen het kan hebben. En nu, in het laatste jaar van mijn studie theologie, denk ik: zo’n bijsluiter zou voor deze opleiding ook zo gek nog niet zijn.

Doorgaan met het lezen van “Let op: bijwerkingen”

Ready for take-off

Ruim een jaar geleden heb ik mijn vliegbrevet gehaald. Een belofte, een handtekening en een papiertje: klaar om te gaan. Maar net als met je rijbewijs begint het dan pas echt. Je moet meters gaan maken, in de praktijk aan de slag. Met alleen je theorieboekje kom je er niet. En van die lantarenpaal waar je achteruit tegenaan rijdt, leer je misschien nog wel het meeste. Doorgaan met het lezen van “Ready for take-off”

Column: de roze dominee-in-spé

Hier sta ik, ik kan niet anders – dat was het thema van de KRO-column wedstrijd waar ik dit jaar aan meedeed. Tijdens de live uitzending van Zin in Weekend mocht ik, samen met twee andere genomineerden, mijn column voorlezen. En wat ik niet verwachtte, gebeurde toch: ik kwam als winnaar uit de bus. Een fijne opsteker voor mijn ego, maar vooral mooi omdat de column zo met een breder publiek gedeeld werd. En dat gaat me aan het hart, want ik schreef over mijn ervaringen als lesbische dominee-in-spé.

Een parkeerplaats op een zonnige zondagmorgen. De oude kerktoren werpt een schaduw over het gazon. Ik heb de moed in mijn schoenen en mijn hart in m’n keel. Hier sta ik. Kan het niet anders?

Doorgaan met het lezen van “Column: de roze dominee-in-spé”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑