B(r)oos

Maandagmorgen 18 maart, 6:40. Het begint langzaam licht te worden en de laatste druppels van een stevige regenbui vallen. Ik cross met mijn mountainbike’je door de nog stille binnenstad van Utrecht, op weg naar de kerk: elke maandagmorgen van de Vastentijd is er in de Janskerk een ochtendgebed van 7:30-8:00.
Maandagmorgen 18 maart, 8:30. Na een verstillend gebed en een gezellig ontbijtje achteraf is het bijna weer tijd om te gaan. Even drink ik de stilte en het licht van de kerk nog in: ‘Ruimte waar het licht kan komen…’ Dan fiets ik via een inmiddels wakkere en drukke stad weer naar huis.
Maandagmiddag 18 maart, 12:12. Pling, een appje: “Ben je veilig thuis?!” Op NOS.nl buitelen de woorden over elkaar heen. 24oktoberplein, tram, schieten, dode(n), aanslag. Utrecht staat op haar kop.
Maandagavond 18 maart, 20:30. De stroom van nieuwsberichten neemt wat af, de drukte op straat neemt weer wat toe. Ik zit aan de keukentafel en knutsel een kubus, terwijl de beelden van de dag nog over mijn netvlies tuimelen.  Doorgaan met het lezen van “B(r)oos”

Zicht(baar)

“Hoi, ik kom voor een afspraak – maar ik hoef geen bril, hoor.” Met die woorden stapte ik vrolijk en eigenwijs een aantal maanden geleden bij de opticien naar binnen. Sinds ik aan het werkende leven begonnen was, had ik wel erg vaak knallende hoofdpijn aan het einde van de dag. Maar ik zag alles scherp, dus ik had vast geen bril nodig. Wie mij sindsdien in levende lijve ontmoet heeft, weet: ik had ongelijk. Doorgaan met het lezen van “Zicht(baar)”

Over (uiteindelijk) de liefde

Iets meer dan 2,5 jaar geleden zijn mijn vrouw en ik getrouwd in de kerk. Of, beter gezegd: we hebben een zegen over ons huwelijk gekregen. Dat kan, binnen de Protestantse Kerk in Nederland – zo is dat in de kerkorde (de ‘huisregels’, zo je wilt) vastgelegd. Er is wel een verschil: het huwelijk tussen man en vrouw wordt íngezegend, dat tussen twee vrouwen of mannen wordt gezegend. Twee letters verschil… maakt dat uit?

Doorgaan met het lezen van “Over (uiteindelijk) de liefde”

Door de mand

Laat ik deze blog maar met een bekentenis beginnen: ik ben dat irritante meisje in de collegebanken dat na een tentamen desgevraagd altijd zegt dat ze niet zeker weet of ze het wel gehaald heeft. Vroeger deed ik daar ook graag dramatisch over (sorry, everybody!), inmiddels heb ik geleerd dat ik beter mijn mond kan houden tot de uitslag er is. Want 99,9% van de tijd zit ik er grondig naast met mijn doemdenken. Hoe komt het dan toch dat ik dat doemdenken zo goed in stand weet te houden?  Doorgaan met het lezen van “Door de mand”

Lief klein katertje

“Zo, ben je weer een beetje bijgekomen?” Terwijl ik knik, doe ik mijn zonnebril af om mijn gesprekspartner fatsoenlijk aan te kunnen kijken. Onmiddellijk moet ik mijn ogen dichtknijpen tegen de felle zon. Hup, bril weer op. We maken een beleefd kletspraatje, maar het gesprek gaat een beetje langs me heen. Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen. Waarom rijden de auto’s zo hard hier? En kunnen die vogels ook wat zachter hun longen uit hun lijfjes tjilpen? Het lijkt wel alsof de wereld vandaag he-le-maal ongefilterd binnenkomt. Wat is er toch aan de hand met me?
Dan dringt het tot me door. Oh, ja: dit is de klooster-kater.  Doorgaan met het lezen van “Lief klein katertje”

Lente blues

In de supermarkten is het al maanden niet meer te missen en als predikant-in-opleiding kun je er ook moeilijk om heen: het is Pasen, inmiddels geweest. Door een tijd van stilte en lijden heen naar opstanding en hoop. En ook de natuur werkt vrolijk mee: overal vind je sporen van lente, lammetjes, leven… Van mij mag het nog wel eventjes winter blijven.  Doorgaan met het lezen van “Lente blues”

Leren verliezen

Het is nog donker als de wekker gaat. 6:00, zeggen de oplichtende cijfers mij. Buiten kwetteren de vogels al vrolijk, een stuk fitter dan ik me op dit moment voel. Maandagmorgen, waarom moet het zo vroeg? Ik trek de dekens nog even stevig om me heen. Net als ik weer lekker wegdoezel, schiet me te binnen: ik moet over een uur in de kerk zijn. En het is niet eens zondag…
Doorgaan met het lezen van “Leren verliezen”

Let op: bijwerkingen

Als je een doosje paracetamol koopt of van de arts medicijnen voorgeschreven krijgt, krijg je er meestal ook een heel boekwerk bij: de bijsluiter. Daarin kun je precies lezen hoe je het medicijn moet gebruiken, wat er eigenlijk in zit en welke bijwerkingen het kan hebben. En nu, in het laatste jaar van mijn studie theologie, denk ik: zo’n bijsluiter zou voor deze opleiding ook zo gek nog niet zijn.

Doorgaan met het lezen van “Let op: bijwerkingen”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑