Er is een hoekje in mijn kamer waar dingen zich opstapelen. Gelezen papers, volle notitieboekjes, kabels van het een of ander. De dingen in dit hoekje verdwijnen langzamerhand, als ik niet uitkijk, onder een laagje stof. Vaag ben ik me bewust van hun aanwezigheid, maar ik kijk er niet naar om. Bij de dingen in dat hoekje lag de afgelopen 3.5 jaar ook de inspiratie voor dit weblog. Een jong gezin, een dissertatie, een opleiding – het vroeg allemaal m’n aandacht en de schrijfzin begaf zich naar dat hoekje. En toch… Toch kriebelde het soms nog eventjes. En op een hele vroege ochtend, in een taxi op weg naar Schiphol, besloot ik gewoon maar weer eens te gaan schrijven. Hoe gaat het nu?
Gezin
Allereerst: onze gezinssituatie is nog gezelliger en chaotischer geworden sinds ik voor het laatst hier schreef. Amos is inmiddels ruim 4 jaar en zit in de kleuterklas, waar hij erg van geniet. En onze jongste spruit, Elin, is al weer bijna 2.5 jaar oud. We genieten (meestal) van de chaos en reuring die deze twee kleintjes met zich mee brengen en ik ben elke keer weer verwonderd als ik de wereld even door hun ogen mag waarnemen.
Dissertatie
En dan: werk. Hoe zat het ook al weer, wat doe ik qua werk in het dagelijks leven? Ik ben promovenda aan de Protestantse Theologische Universiteit (PThU). Mijn proefschrift gaat over seksueel misbruik in christelijke contexten – en dan vooral over de vraag hoe we met de gevolgen van dit soort trauma om kunnen gaan in onze theologie. Met andere woorden: hoe kunnen we meer trauma-sensitief worden als theologen? Het is een pittig, en tegelijkertijd heel mooi onderwerp – en een thema dat me zal blijven boeien. En het is vreemd om te schrijven, maar het einde van mijn tijd als promovenda komt nu echt in zicht. Over een aantal maanden hoop ik ‘klaar’ genoeg te zijn om het manuscript naar de leescommissie te kunnen sturen. En ‘klaar’ staat tussen aanhalingstekens, want als ik iets leer momenteel, is het dat de dissertatie nooit helemaal ‘af’ zal voelen. Er blijft, ook na een onderzoeksperiode van bijna zes jaar, nog zo veel te leren, te ontdekken, uit te vinden. En toch moet er op een gegeven moment een punt achter gezet worden. En daar ben ik inmiddels ook wel aan toe.
Opleiding: lichaamsgerichte therapie
Omdat ik wel van een uitdaging hou, én omdat ik de afgelopen jaren zo enthousiast geworden ben door lichaamsgerichte therapie, besloot ik vorig jaar om zelf de opleiding tot lichaamsgericht therapeut te gaan volgen bij Bodymind Opleidingen. Deze vierjarige opleiding bestaat uit vakken zoals groepsdynamica, bodydrama en ademwerk. Ik heb het eerste jaar met succes afgerond en heb nu een tussenjaar om mijn dissertatie goed af te kunnen ronden en een nieuwe baan te kunnen zoeken. De opleiding heeft me nu al heel veel gebracht, niet in het minst de ontmoeting met prachtige mensen. Ik heb veel geleerd, ook (weer) over mezelf, mijn valkuilen en mijn sterke kanten. Er valt nog veel meer over te zeggen… maar dat is wellicht stof voor een volgend blogje.
En nu…?
Nu mijn werk bij de PThU op z’n einde loopt, kijk ik om me heen naar een volgende stap. De afgelopen tijd heeft de vraag ‘wat wil ik nu?’ me sterk beziggehouden. En na wikken en wegen heb ik besloten om – voor nu – de academische wereld vaarwel te zeggen en me te gaan richten op het werken in de kerk. Ik ben opgeleid tot predikant en hoop daar ook werk in te vinden.
En tot het zover is, heb ik genoeg te doen: een dissertatie afmaken, en een hoekje in mijn kamer misschien maar weer eens afstoffen en opruimen.
domineemc.nl 