(Te) lange mouwen

Ken je dat fijne gevoel van zo’n gigantisch stuk stof (of plastic) dat om je heen slobbert en je helemaal bedekt? De jas – misschien wel van je vader, grote zus, etc. – komt bij jou haast tot op je knieën en de mouwen vallen helemaal over je handen heen. Toch voelt het lekker, deze jas: in ieder geval is ‘ie niet te kort en hij heeft een vaag vertrouwde geur. Ik draag tegenwoordig voornamelijk mijn eigen, passende jassen. Maar dat gevoel van die te grote jas: ineens is het er weer, als ik de eerste keer als voorganger voor de gemeente sta. Aan de toga ligt het niet: die mag ik nog niet dragen.  Doorgaan met het lezen van “(Te) lange mouwen”

Geleid?

Er zijn veel redenen voor het feit dat ik nog nooit een cursus stijldansen gevolgd heb. Een dubieus gevoel voor ritme, klungelige armen en benen en een stiekeme voorliefde voor Skyradio-muziek spelen daar zeker in mee. Maar het grootste struikelblok is de vraag van de rolverdeling: leid ik, of word ik liever geleid?* Doorgaan met het lezen van “Geleid?”

De roze bruid

Een kerkgemeenschap die je vertelt dat je niet meer welkom bent nu je een vriendin hebt. Door de kerk gesponsorde genezingstherapieën. Exorcismegebeden. Horen dat je een duivelskind bent, dat God jou zó niet lief kan hebben. Dat je naar de hel gaat, en zij door jouw toedoen ook. Het lijken voorbeelden die uit een slechte horrorfilm komen, maar ze speelden zich in mijn eigen of naaste omgeving af.  Doorgaan met het lezen van “De roze bruid”

Worstelen met Jacob

Het is een gure, regenachtige avond als ik onze gezellige huiskamer verlaat en haar verruil voor de natte straten van Utrecht. Op weg naar een thema-avond in de Roobolkapel, een van de avonden die in de protestantse wijkgemeente Zuilen georganiseerd worden in de Veertigdagentijd. Tijdens de meditatieve avond waarheen ik op weg ben, staat Jacobs worsteling (Genesis 32:23-32) centraal. Rembrandt heeft van dit moment een indringend schilderij gemaakt waarin hij dit verhaal dichtbij ons brengt. Aan de hand van dit schilderij gaan we dieper het verhaal in duiken: “We willen stil worden en ons laten raken, om zo open te gaan naar een grotere werkelijkheid,” las ik vooraf in de beschrijving. Ik ben benieuwd.  Doorgaan met het lezen van “Worstelen met Jacob”

Binnenstebuiten

Een korte stilte. Insert begripvolle blik en een voorzichtige glimlach. “Hmhm… En wat doet dat gevoel met jou?” Zo’n zinnetje, “even lekker Rogeriaans doen,” “ont-maden”, “pastoraal hummen” – de Pastorale training brengt een heel eigen jargon met zich mee. En dat is maar goed ook, want ik heb er verder verbazingwekkend weinig woorden voor. Nogal onhandig voor iets waar je een blog over wilt schrijven.  Doorgaan met het lezen van “Binnenstebuiten”

Kracht-training

Het was me het avontuurtje wel: een stuk of twintig jonge mensen op een verlaten parkeerterrein, huppend, springend en sprintend – bootcamp, dus. Een avondje sporten dat ik nu, twee dagen later, nog flink in mijn spieren voel. Daar kan ik over zeuren, maar ik realiseer me ook dat deze pijn nodig is om sterker te worden. En volgens mij werkt dat niet alleen fysiek: ook mentaal heb ik een beetje spierpijn.  Doorgaan met het lezen van “Kracht-training”

Stil

Als we een ding zeker weten over het leven, is het dat we doodgaan – wat een verschrikkelijk cliché. Toch is het dit gegeven dat door mijn hoofd speelt als ik door de zonovergoten weilanden richting de oude dorpskerk fiets. Ik ben op weg naar een begrafenis. En ik ben zenuwachtig.
Doorgaan met het lezen van “Stil”

Op avontuur

“I haven’t been everywhere, but it’s on my list,” schreef Susan Sontag ooit. Avontuur en (verre) reizen staan ook zeker op mijn lijstje, maar ik ontdek de laatste tijd dat ik daarvoor niet per definitie de deur uit hoef. Avontuur zit ook in kleine, nieuwe dingen: een voorzichtige poging tot een nieuwe gewoonte, het uitproberen van een nieuwe gedachte, het lezen van een nieuw boek. Doorgaan met het lezen van “Op avontuur”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑