All the feels

Het is druk in de coupé waar ik instap. Ik vind nog net een plekje en plof neer. Even uitpuffen na een lange dag. Het is warm en om me heen wordt druk gepraat. Mijn overbuurman overlegt over de boodschappen terwijl mijn buurvrouw een zakelijk gesprek probeert af te handelen. Achter me rinkelt een telefoon en voor me klinkt een popliedje uit een speaker. Mijn ogen flitsen heen en weer. Geritsel. Een maaltijdsalade? Ergens ruik ik ook een frietje. Ik doe mijn ogen dicht en probeer me op mijn ademhaling te concentreren. Zoveel mensen, zoveel indrukken. Mag dat filter even aan, alsjeblieft?  Doorgaan met het lezen van “All the feels”

Vonkjes (of: goede gesprekken op onverwachte plekken)

“Het is toch vreemd eigenlijk, hoe erg wij bezig zijn met het telkens maar verlengen van ons leven, het niet oud willen worden, het negeren van onze sterfelijkheid…” Ik ben heel benieuwd hoe de zin verder gaat, maar moet mijn gesprekspartner onderbreken met een hartgrondig “AU!”. Hij laat zich daardoor niet van de wijs brengen en we praten verder over de zin en de onzin van het leven. Een halfuurtje filosoferen bij de fysiotherapeut: een goed begin van de week. Sterker nog, een vonkje.  Doorgaan met het lezen van “Vonkjes (of: goede gesprekken op onverwachte plekken)”

Op verhaal komen

Ik wil(de) altijd het braafste meisje van de klas zijn. Toch zei een basisschooljuf op de ouderavond: “Soms luistert ze echt niet.” Verbazing bij mijn ouders. Haar uitleg riep wel herkenning op: “Dan heeft ze haar taak al af en zit ze te lezen. Dan kan de bel gaan, de hele klas naar buiten stormen en ik drie keer zeggen dat het tijd voor pauze is. Maar ze hóórt het gewoon niet, verdiept in haar boek. Daar kan ik dan niet boos om worden…”
Het klopt. Ik kon als kind verdwijnen in boeken, wegdromend naar andere werelden en avonturen die niet de mijne waren. Mijzelf verl(i)ezen als toen lukt me nog maar zelden. Toch fascineren verhalen in allerlei soorten en maten me nog altijd. Doorgaan met het lezen van “Op verhaal komen”

Een lesje circus

Met de kerstdagen net achter de rug komt Oud en Nieuw al snel dichtbij. Zoals elk jaar ga ik daar een beetje melancholisch van mijmeren: wat heeft 2016 gebracht aan mooie en minder mooie dingen? Wat zou 2017 brengen, waar droom ik over als ik aan het komende jaar denk? Daarbij hou ik wel van cliché-gedachten (bijvoorbeeld op tegeltjes), vooral als ik ze op verrassende plekken tegenkom. In het circus, bijvoorbeeld. Doorgaan met het lezen van “Een lesje circus”

Marie’s Crisis

Als het goed is, verzin je eerst je verhaal/artikel/vul-maar-in, en geef je er uiteindelijk een passende titel aan. Tenminste, dat leerde iemand mij ooit. Het heeft niet mogen baten: of het nu gaat om een paper of een blog, eigenlijk is de titel er altijd eerst bij mij. Zo ook nu. Eerst kwam Marie’s Crisis, toen de blog: over (preek)angsten, zingen in een homokroeg en als een pinguïn durven springen.  Doorgaan met het lezen van “Marie’s Crisis”

(Te) lange mouwen

Ken je dat fijne gevoel van zo’n gigantisch stuk stof (of plastic) dat om je heen slobbert en je helemaal bedekt? De jas – misschien wel van je vader, grote zus, etc. – komt bij jou haast tot op je knieën en de mouwen vallen helemaal over je handen heen. Toch voelt het lekker, deze jas: in ieder geval is ‘ie niet te kort en hij heeft een vaag vertrouwde geur. Ik draag tegenwoordig voornamelijk mijn eigen, passende jassen. Maar dat gevoel van die te grote jas: ineens is het er weer, als ik de eerste keer als voorganger voor de gemeente sta. Aan de toga ligt het niet: die mag ik nog niet dragen.  Doorgaan met het lezen van “(Te) lange mouwen”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑