Marie’s Crisis

Als het goed is, verzin je eerst je verhaal/artikel/vul-maar-in, en geef je er uiteindelijk een passende titel aan. Tenminste, dat leerde iemand mij ooit. Het heeft niet mogen baten: of het nu gaat om een paper of een blog, eigenlijk is de titel er altijd eerst bij mij. Zo ook nu. Eerst kwam Marie’s Crisis, toen de blog: over (preek)angsten, zingen in een homokroeg en als een pinguïn durven springen.  Doorgaan met het lezen van “Marie’s Crisis”

(Te) lange mouwen

Ken je dat fijne gevoel van zo’n gigantisch stuk stof (of plastic) dat om je heen slobbert en je helemaal bedekt? De jas – misschien wel van je vader, grote zus, etc. – komt bij jou haast tot op je knieën en de mouwen vallen helemaal over je handen heen. Toch voelt het lekker, deze jas: in ieder geval is ‘ie niet te kort en hij heeft een vaag vertrouwde geur. Ik draag tegenwoordig voornamelijk mijn eigen, passende jassen. Maar dat gevoel van die te grote jas: ineens is het er weer, als ik de eerste keer als voorganger voor de gemeente sta. Aan de toga ligt het niet: die mag ik nog niet dragen.  Doorgaan met het lezen van “(Te) lange mouwen”

De roze bruid

Een kerkgemeenschap die je vertelt dat je niet meer welkom bent nu je een vriendin hebt. Door de kerk gesponsorde genezingstherapieën. Exorcismegebeden. Horen dat je een duivelskind bent, dat God jou zó niet lief kan hebben. Dat je naar de hel gaat, en zij door jouw toedoen ook. Het lijken voorbeelden die uit een slechte horrorfilm komen, maar ze speelden zich in mijn eigen of naaste omgeving af.  Doorgaan met het lezen van “De roze bruid”

Worstelen met Jacob

Het is een gure, regenachtige avond als ik onze gezellige huiskamer verlaat en haar verruil voor de natte straten van Utrecht. Op weg naar een thema-avond in de Roobolkapel, een van de avonden die in de protestantse wijkgemeente Zuilen georganiseerd worden in de Veertigdagentijd. Tijdens de meditatieve avond waarheen ik op weg ben, staat Jacobs worsteling (Genesis 32:23-32) centraal. Rembrandt heeft van dit moment een indringend schilderij gemaakt waarin hij dit verhaal dichtbij ons brengt. Aan de hand van dit schilderij gaan we dieper het verhaal in duiken: “We willen stil worden en ons laten raken, om zo open te gaan naar een grotere werkelijkheid,” las ik vooraf in de beschrijving. Ik ben benieuwd.  Doorgaan met het lezen van “Worstelen met Jacob”

Binnenstebuiten

Een korte stilte. Insert begripvolle blik en een voorzichtige glimlach. “Hmhm… En wat doet dat gevoel met jou?” Zo’n zinnetje, “even lekker Rogeriaans doen,” “ont-maden”, “pastoraal hummen” – de Pastorale training brengt een heel eigen jargon met zich mee. En dat is maar goed ook, want ik heb er verder verbazingwekkend weinig woorden voor. Nogal onhandig voor iets waar je een blog over wilt schrijven.  Doorgaan met het lezen van “Binnenstebuiten”